سنگ سراچهٔ دل

دیدن زیبایی، خیره شدن به آن. گذشتن از سطح انسان‌ها، سطحی که به اعماقشان نمی‌آید.سطح کشیده شده بر عمق. سطح وابسته به طبقهٔ اجتماعی، خانواده، دورهٔ تاریخی‌ست. اما عمق ‌جایی‌ست که دیده نمی‌شود. دیده می‌شود البته، اما زمان می‌برد. سطح روست، دیده می‌شود همان اول، اما عمق نیاز به زمان دارد.

گاهی سطح آدم را گم‌راه می‌کند، بعد ناگهان شعله‌های آتش از عمق زبانه می‌کشند. خیره می‌شوی به زیبایی، به جایی که دست و چشم نمی‌رسند.

شهریور آمد و رفت. مهر آمد و رفت. آبان شش روز دیگر تمام می‌شود.

«یک شب تأمّل ایام گذشته می‌کردم و بر عمر تلف کرده تأسّف می‌خوردم و سنگ سراچهٔ دل به الماس آب دیده می‌سفتم و این بیتها مناسب حال خود می‌گفتم:

هر دم از عمر می‌رود نفسی

چون نگه می‌کنم نماند بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی

مگر این پنج روز دریابی

…»

گلستان سعدی

.

سنگ سراچهٔ دل

دیدگاهتان را بنویسید