برگردان، احمد پوری (5)
دست منه بر دهنم (5)
فروغ فرخزاد (4)
غاده السمان (3)
جلال الدین محمد بلخی (8)
ترانه (1)
نیما یوشیج (1)
اوکتاویو پاز (7)
شاعران ديگر (34)
رسول یونان (9)
یک نوشته، سارا (98)
شعر، سارا (300)
طرح شاعرانه، سارا (98)
شهاب مقربین (5)
شمس لنگرودی (7)
قصه - شعر، سارا (3)
شعر منتشر نشده
دستم را
نمیتوانند بخوانند
دستهای من
شعر منتشر نشدهی توست
۵ شهریور ۸۹
سارا محمدی اردهالی
تنها
نان تازه بگیر
به خانهام بیا
دریانورد خسته
میخواهم لباسهای خیست را
از تنت در بیاورم
شیر گرم کنم برایت
بگویی
شانههایم
سکان زندگی توست
و من
پنجرههای این شهر طوفانزده را محکم ببندم
۳۰ مرداد ۸۹
سارا محمدی اردهالی
. . .
مسافران این شب مه گرفته
به هر قیمتی
میخواهند زودتر به مقصد برسند
کسی
با دیدن ما
زنگ خطر این قطار را
به صدا در نخواهد آورد
میان دو ایستگاهی که
تنها تو
میتوانی از آن گذر کنی
خوابیدهام
روی این ریلها
با خاطرهای
در استخوانهایم
۲۵ مرداد ۸۹
سارا محمدی اردهالی
عصر سنگین
دستم
به سمت تلفن میرود و
باز میگردد
چون کودکی که به او گفتهاند
شیرینی روی میز
مال مهمانهاست
۲۴ مرداد ۸۹
سارا محمدی اردهالی
دوستت دارم
دوستت دارم
و هیچ نیازی نیست
که کسی شمعی روشن کند
در این کوچه
که بگوید
اینجا بارگاهی هست
دوستت دارم
میان هوسهایم
به مردی که عاشقم است
و زنی را دوست دارد
که عاشقش است
دوستت دارم
میان این کوچههای فرعی
بن بست
دوستت دارم
سرخوشانه
تهیدست
ثانیه به ثانیه
لرزان
اصل
سارا محمدی اردهالی
۱۸ مرداد ۸۹
فارغ از این ماجرا
صدای ساییده شدن به کلیدهای دیگر
دیوانهام میکند
در این جیب تنگ و تاریک
کلید خانهی مادر بزرگ شدهام
خانه را کوبیدهاند
مادر بزرگ مرده
چرا مرا از این حلقه در نمیآوری ؟
۱۳ مرداد ۸۹
سارا محمدی اردهالی
شاهد عینی
بچههای قطعهی ۲۵۷ بهشت زهرا
میدوند
در کوچه پس کوچهها
به رهگذران تنه میزنند
هنوز میدوند
پلیس ضد شورش
به آنها شلیک میکند
آنها میخندند
بلند میخندند
و گلوله دیوارها را سوراخ میکند
سارا محمدی اردهالی
۱۱ مرداد ۸۹
شبهای ما
دوستی ما دارد عمیق و عمیقتر میشود
تنها نگران او بودم
وقتی چمدان را میبستم
سالهاست
شبها
روشنش میکنم
خاموشش میکنم
خو گرفتهایم ما
من و آباژور کوچک
به شبهایمان
روشن میشود
خاموش میشود
سارا محمدی اردهالی
۴ مرداد ۸۹
فیلم کوتاهی دربارهی دیگران
زن و مرد ناشناسی بودیم
در دو پلان ِمتفاوت ِ فیلمی از کیشلوفسکی
ساعتها
دربارهی بالا رفتن من از پلههای تاریک
پایین آمدن تو از پلههای مترو
میتوان حرف زد
نوشت
بی آن که چیزی
در داستان اصلی فیلم روشن شود
یک مرداد ۸۹
سارا محمدی اردهالی
عصر جمعه
دلم میخواهد
یک میسکال باشم برایت
شمارهای که سیوش نکردهای
زیر لب تکرارم کنی
به یادم نیاوری
دلم میخواهد
بیاجازهی تو
پادشاهی کنم
در ناخودآگاهت
۱۸ تیر ۸۹
سارا محمدی اردهالی
حال ساده
حال مرا میخواهی
از حولهات بپرس
چگونه مرا در آغوش میکشد
وقتی که تو نیستی
۷ تیر ۸۹
سارا محمدی اردهالی
شیشهگری
زمین میخورد
بارها و بارها
مچاله میشود از درد
شرمگین از بیدست و پاییاش
حیران است
این پیکر ِ غول کیست هر بار
آرام و بیگلایه و استوار
بلند میشود
از زمین در او
.
.
.
سارا محمدی اردهالی، لواسان
۸ خرداد ۸۹
× من همگی چو شیشهام، شیشهگری است پیشهام، آه که شیشهی دلم از حجری چه میشود(جلالالدین محمد بلخی)
باستانی پاریزی
توتِ رسیده
پیش پایم میافتد
بر میدارمش
سر میز میگذارم
پیرمرد بلند میشود
سمتش میروم
چند جمله میگوید
سر تکان میدهد
و
به مهمانها در باغ میپیوندد
سارا محمدی اردهالی
جمع یاران یکشنبه، سروستان شیراز، ۲۷ اردیبهشت ۸۹
باران، زنان سیاه پوش، پیرمرد سنگک به دست
باید پنجرهها را بست
مردم رنجهایشان را
مانند بادکنکهای رنگی ِ یک جشن بیهوده
در هوا رها کردهاند
سارا محمدی اردهالی
۱۱ اردیبهشت ۸۹، اتوبوس تجریش ـ سیدخندان
فیلارمونیک
اکنون که برایت تایپ میکنم
نشستهام
مثل یک پیانیست
پشت این میز
برایت پیانو میزنم
صبح پس از چای
مانند پیانیستی کهنه کار گفتم
" باید امروز پیش از رفتن
کمی پیانو بزنم"
انگشتانم نبایند خشک شوند
حتا وقتی وجود نداری
آرام
بی آن که نگاه کنم به صفحه کلید
پیانو میزنم
این قطعه را هیچ وقت نزده بودم
این قطعه را هیچ کس نشنیده است
امروز باید
پیش از رفتن
پس از خوردن چای
همهی قطعات نیمه کارهی تنم را فراموش میکردم
اول فروردین ۸۹
سارا محمدی اردهالی
