در محرم سنه‌ی هزار و چهارصد و سی و یک

امروز که من این قصه آغاز می‌کنم،
از این قوم که من سخن خواهم راند یک دو تن زنده‌اند، در گوشه‌ای افتاده،
و خواجه بوسهل زوزنی چند سال است تا گذشته شده‌است و به پاسخ آن که از وی رفت گرفتار.
و ما را با او کار نیست هر چند مرا از وی بد آمد، به هیچ حال.
چه، عمر من به شست و پنج آمده و بر اثر ِ وی می‌بباید رفت. و در تاریخی که می‌کنم،
سخنی نرانم که آن به تعصبی و تزیدی کشد و خوانندگان این تصنیف گویند:
" شرم باد این پیر را "
بل که آن گویم که تا خوانندگان با من اندر این موافقت کنند و طعنی نزنند.

تاریخ بیهقی، ابوالفضلِ بیهقیِ دبیر

نظرها

وبلاگ ناقوس بروز شد
از رنجی که می بریم...[گل]
ضمنن مطلبتان را خواندم پاینده باشید

hoseine valizade

پنجشنبه ۱۰ دی ۱۳۸۸

... اما صبح حتمی الوقوع است

شهاب الدین خالقی

چهارشنبه ۹ دی ۱۳۸۸

عاشق بخشهایی از تاریخ بیهقی ام بس که زیبا نگاشته شده و عبرت آموز...

ف.ک

چهارشنبه ۹ دی ۱۳۸۸

هميشه به نظرم زيباترين متن جهان تاريخ بيهقي بوده است و همواره اين چند سطر زمزمه ام : سگ ندانم که بوده است خاندان من و آنچه مرا بوده است از آلت و حشمت و نعمت جهانيان دانند

سينا عليمحمدي

سه شنبه ۸ دی ۱۳۸۸

شباهت های سخت
غمگینم می کنند!

هلیا

سه شنبه ۸ دی ۱۳۸۸

آیا مورخی بزرگ و صادق چون بیهقی پیدا خواهد شد که از پس سالها بعد،حکایت این قوم را چنان روایت کند که جفایِ رفته بر ایشان به روشنی پیدا باشد؟

روشنتر از خاموشی

سه شنبه ۸ دی ۱۳۸۸

دیگر کسی به عشق نیاندیشید. دیگر کسی به فتح نیاندیشید. و هیچکس. دیگر به هیچ چیز نیاندیشید...

فروغ

سردبیر مقیم در شماره بیست و دو

دوشنبه ۷ دی ۱۳۸۸