با مهر

سلام سارا
شب تولد امسال پائيز ،يه شعر گفتم ، تقديمش مي كنم به ”تو“
.
در ميان برگ هاي زرد دفتر زندگيت ،
پائيز را بهانه مكن !
پائيز آغاز پايان كهنگي هاست...
گاهي خودت را به فصل پائيزي زندگي بسپار
رويش دوباره شكوفه هاي رنگين دلت با من !
-
-
-
سبز باشيد - سبز و آفتابي
هستي- شيراز
.............................................
سپاس گزارم
هستی خوب
سارا

باز پاییز ِ دگریست
موسم باد ستمگر است و موسم مرگ برگ ها
کوچ پرنده ها و خواب درختان .
آه ... هیچ یادت هست؟
من فرزند پاییزم
من , فرزند پاییزم .

چرا ما پاییز را دوست داریم؟
چرا این همه غم انگیزی زیباست

شاید چون احساس یک جور پایان می کنیم

دوستت دارم...
................
سلام مهتاب جان
سارا

باز
می‌شود امید بست
اول چیزی است دست کم
آن هم
پاییز