سرود ِ آن کس که از کوچه به خانه بازمی‌گردد

مرحبا بر اين بهانه و آفرين بر آن شکيبايی

شعر، مقاله‌ نیست. رمان نیست.

به قول ریلکه: در این جهان تعبیر شده، نمی‌توانیم خود را خیلی امن در خانه احساس کنیم. این جهان شاید دیگر خانه‌ی امن ما نیست و ریلکه، تعبیر را خالق این ناامنی می‌داند. کار ویژه‌ی شاعر شاید، آوردن امنیت به این جهان است. امنیتی که زاده‌ی تعبیر جهان با این و آن مفهوم نیست، که فرزند تجربه‌ی رازی‌ست که در آن تعبیر معلق می‌ماند و به قول ریوکان در آن روشن‌شدگی و وهم دو روی یک سکه‌می شوند، عام و خاص یکی می‌گردند و دل هم‌دلی را می‌جوید. امنیتی که شاید با نگاهی منصفانه‌تر در «سرود آن‌کس که از کوچه به خانه باز می‌گردد» بتوان دید.

موافقم.

کارهای تو قابل پيش بينی نيست. سورپرايز است. هزار بار متشکرم.

شناخت بدون کمک های احمقانه زبان
یا درکِ بدون طعم نوشتن و خواندن
تمام حاشیه های ناامنی را پاک میکند.
و دیگر کاری در این دنیا نداری جز عاشقی

خواندن اینجا بسیار آرامش بخش است !برایم. گاهی احساس می کنم گویی دیگری از نهاد من سخن می گوید که حرفهای دلم پوششی زیبا بر تن خود را نمایان کرده اند.

خواندن اینجا بسیار آرامش بخش است برایم. گاهی احساس می کنم گویی دیگری از نهاد من سخن می گوید که حرفهای دلم پوششی زیبا بر تن خود را نمایان کرده اند.

خواندن اینجا بسیار آرامش بخش است برایم. گاهی احساس می کنم گویی دیگری از نهاد من سخن می گوید که حرفهای دلم پوششی زیبا بر تن خود را نمایان کرده اند.

نميدانم ..اغلب عاجز می شوم از درک آنچه برای ديگران شادی بخش است و اغلب شاد ميشوم از چيزهايی که ديگران نمی بينند و در آغازين روزهای شناخت اين چنين حسی ..سعی می کردم توجيه کنم آنرا...اما روزهاست که سرخوشم ..زيرا اين در من هست...چيزی از نوع جذبه تاريکی... هرگز شرم نکردم اعتراف کنم که شاملو را دوست ندارم ..وحتی اغلب شعرهايش را..جنس من از درک او عاجز است وکلامش را نمی فهمد ...سعی کردم ..اما سعی پيشين به من آموخته بود که بی حاصل است... پس رفتم نزد رفيق پيشين ... اخوان ثالث ... سارا محمدی اردهالی عزيز ...دمت گرم و سرت خوش باد

چقدر این جمله ی آخر بی بهانه جذب میکند...
"حالا دوست دارم با بهانه ام مدتی شکیبایی کنم."
تو این دلگرفتگی چقدر خوندن اینگونه نوشته ها می تونه آرامش بخش باشه...
کل متن وبلاگتون رو خوندم...و ...

من به باز خوانی اين کار نياز داشتم راست می گويم

>

«کارهای تو قابل پيش بينی نيست. سورپرايز است. هزار بار متشکرم.»

ارديبهشت شده...پس چرا اينجا خبری نيست؟!

و من در تک تک لحظاتم
تو را مرور می کنم و می دانم
که هیچ گاه نخواهی دانست این را
اما من...........

نه در خیال، که رویاروی می بینم
خانه ای که در آن
سعادت
پاداش اعتماد است