دوچرخه‌ي من

با آن منگوله های رنگی پره ها

چقدر خوب که وبلاگ آفريده شد!!!!!
وگرنه من بجز خطوط ملايم چهره ات ديگه از کجا می تونستم مطمين بشم که اينقدر طبعت لطيف و دوست داشتنه؟؟!!
و چقدر اين تصوير حيف که اگر به نقاشی درنياد! من نقاش نيستم اما ديدم که سايه های ملايم آبی و قهو ه ای آبرنگ رو...!

سارا جان دلم نمی خواهد خسته ببینمت. ولی می فهمم چرا خسته ای. با این حال فکر می کنم که تو يک خوشبختی داری که خيلی ها ندارند. شعر در خونت هست. می تونی خستگی ات را هم شعر کنی. نمی دانم شايد هم خیلی سخت تر باشد اما فکر می کنم که در عين خستگی و ملال بيشتر از اين ادمهای بی تفاوت و بی حس زندگی می کنی. مرسی برای شعرهای زيبايت

سارا جانم سلام
عالی بود. هر وقت دلم برات تنگ می شه یه تک پا به پاگرد سر میزنم. دلم برات تنگ شده. دوست دارم شاعرانه زندگی کنم. مثل تو،زندگی را عمیقا فهمیدن و مثل جرعه‌ای آب گوارا نوشیدن.
سر کلاس نیلوفر گوله بودم،یک کارگردان جوان که مستندی در مورد جستجوی هویت یک نوجوان مسلمان مراکشی ایتالیایی ساخته بود با فیلمش در کلاس حضور داشت،نیلوفر می‌گفت خیلی دلش می‌خواهد بتواند مثل یک هنرمند کارکند.

به امید دیدار