عکس یادگاری با خدای بزرگِ شوش

برهان آن لحظه تلخ ...

سارا عزیز!
چه زیبا از کهنه های میهن سرودی و داغی تازه کردی

روحم تازه شد
روحم تازه میشه هروقت می خونمت...

تو شب معرکه اس

اگه اينم تا چند وقت ديگه زير آب نره خوبه... ممنون که به يادشون هستی...

:)

خاک تنها
خاک ساکت
خاک تلخ
ایران را می‌گویم

هفته دوم عید اونجا بودیم و شب پاش چادر زدیم و تا ساعت ۲ با موسیقی و باد دورش قدم میزدم. خدای زیگورات در غالب جغدی سفید توی آسمون شب پرواز میکرد و در بالاترین نقطه ی معبد نشست. لحظات خوبی بود با شعری قشنگ.

1- من سارا را دوست دارم
2- بیا یک سری بزن دل سارا را شاد کن
3- من سارا را دوست دارم

سلام ...
تو را اي كهن بوم و بر دوست ذارم دوست دارم

این خدا دیگر قدرت ندارد وگر نه که هنوز دلش قربانی می خواهد...
حالا خداهای جوان تر بر سکوهای قربانگاه
منتظر نشسته اند.

این ها دانا تر هم هستند و ظریف تر کار می کنند...

مردم بی چاره...

زيگورات و چغازنبيل رو ميشناختم ولی نميدونستم تاريخش چيه و برای چی ساخته شده. اون متن بالا رو ه زيبا نوشتی

واقعا سرشار از حس بود.

شايد اری