مرغ‌آبی‌ها

مرغ آبی ها پر می کشند
تا دوردست ها به جستجو
شغال ها تا خود صبح زوزه می کشند
برای گم شده ها
جغد ها غمگنانه ناله می کنند
بر گور های تازه
وزغ ها همسرای هم- زیر نور ماه
صدایش می کنند
حالا بقول شاملو تنها این مائیم که آستینمان خیس است !

یک والس کوتاه در خاطره‌‌ی سلولزی‌شان

تعبير نو و جالبی بود

به قول ويکتور هوگو: C'est une triste chose de savoir que la nature parle et que le genre humain n'écoute pas!
تو می شنوی صدای طبيعت را سارا!
و چه خوب!!

قرار نبود اينقدر قشنگ باشه

نيست
کسی نيست
صدايش می زنم
فرياد می کشم
دستانم می لرزد
سرما
تاريکی
گرسنگی
همه را به جان می خرم
ولی نگاه سردشان را تحمل نمی توان کرد
وای بر شما
که چه باطل پيروز می شويد!

يادمه يه زمانی عاشق يه بچه گربه شده بودم! فکر می کردم عشقم خيلی مقدسه

خيلي بايد بگذرد تا بشود فهميد كه چه مي گذرد در اعماق افكارت...