عجیب است!

وقتی اسم سايه رو ديدم ياد اين شعرش افتادم: بسترم صدف خالی يک تنهاييست و تو چون مرواريد گردن اويز کسان دگری.

اين حرفای شما برای من مثل مه می مونه و برام خيلی جالبه بدونم شما در مورد اين شعرم چی فکر می کنين !

صبح پر از آرزو
در قفس اين چراغ‌!
من به دلم روشنی ی چشم تو را خوانده ام.
بس که بر اندام باغ
طرح تو را رانده ام٬
پيکر درمانده ام٬
ريشه دواندست و خاک٬
بستر شب های تنم گشته است.

منتظر پيامتون هستم! حتما بنويسين!

اگه آدرسم نيومد ٬ اینه :
hidatef@yahoo.com
بازم سپاس!

می‌خواهم هزار سال بگذرد و نيامده باشم...

سلام بر دوست قديمی .

کاش اين چراغ قرمز
هرگز سبز نشود
و اين راه بندان ؛ باز...
حالا که تو آنطرف چهارراه به انتظارم
نايستاده ای...
حالا که تو سبز شدن چراغ و
باز شدن راه بندان را
صلوات نمی فرستی و فوت نمی کنی و ....
اين چراغ هم که از رو نمی رود !
حالا که تو نيستی
کاش اين چراغ قرمز؛ هرگز سبز
اين راه بندان ؛ باز
اين دستها ؛ گرم ... نشود؛
حالا که تو نيستی
کاش همين جا ؛ رو به همين چراغ صلوات بفرستم
فوت کنم....
خدا را چه ديدی؛ شايد تو
آنطرف چهارراه ؛ هنوز
به انتظار من ؛ ايستاده باشی....

هاه! ای دريغا،
ای دريغ!

نيمه شب باشد و هزاران بار ژاگرد را دوباره بگشايی و دوباره نگاه کنی و صدای موسيقی هم دوباره و هزاران باره بپيچد در فضای خالی.

درود بر تو و احساس قشنگت...

درود بر تو و احساس قشنگت...

سارای عزيز بر احساس قشنگ شاعرانه ات هزاران تبريک. موفق و شاد باشی.

دریـــــــغ

دریـــــــغ

حرف تازه برايت ندارم،ولی ان دفعه خيلی بدلم نشست.
ما را چه غم سود و زیان است که هرگز
سودای تورا بر سر بازار نبردیم