دانشگاه

داد مي زد
فکر کنم گلويش پاره شده بود

اگر می شناختی اش
منفجر می شدی از خنده

يک دانشجوی نمونه
بايد بی طرف باشد
به سياست و...
ارزش ها و...
....

داد مي زد
فکر کنم گلويش پاره شده بود

به هر حال

وقتی به کودکی عقب‌مانده
غذا می‌دهی
گاهی ده بار روی‌ات بالا می‌آورد
هرگز به ذهن‌ات نمی‌رسد
به صورت معوج‌اش سيلی بزنی

گاهی در شهر هم
بدن‌هايی درست با روح‌هايی کج
شايد بيست بار روی‌ات بالا بياورند

فرقی می‌کند؟

...اين پنجاه و نهی ها...مهرداد،علی، ساناز و...

زور که نداری

 منطقی می شی

بايد نقشه بکشی

گير بدی به قانون

زنده باد ،مرده باد می گی

 

اما٬ اين پنجاه و نهی ها

معلق بين شصت و پنجاه

بس که زيادند

همه اش برنده اند

 

بی ولخرجی

حال می کنند

برعکس پدرها شان

  

ای بابا

 روزمرگی، ساخت های سگ جان را 

دو دره کرده

  

جنبش بوسه

مگر توان بوسيدن داشته باشي
که بی تعلق گذر کنی
از بالا نشين حق ستان
و زير دست حق ستيز

دو بوسه جسورانه
بر دو جان
اول
آنکه هرگز دوست نمی داری اش
دیگر
او که به جان می خواهی اش

و گرنه
ناکام ماند
شوریدن و نشوریدن

زباله ای که بايد هر شب گذاشت پشت در وگر نه

باورت شد ؟
تو که نمی دانی اش!

می دانی ؟
پس دیگر چطور می توانی باورش کنی!

نياز داری به باور چيزی ؟
مگر آينه نداری يا برکه ای صاف !

چشم هایت...
این همه آواز....
دست هایت...
این همه رنگ ...

و

زبان !

آه

صدا می آيد
تمام شب صدا می آيد

در بسته، بی معنا است
و خواب نیز !

میان هوشیاری و التهاب
و از پس خواب های سنگین

شکسته می شوند
دردناک، بر جسم و جان "دیگری"
چندان که گویا
هرگز نبوده اند.


در گرگ و میش
در چشمان همیشه اشک مادران
کسی می میرد
کسی می ماند .

روان نويس بی نوا

...
گريزی نيست
جان خواهی باخت در دستانم
۸ ساعت ديگر، دقيقا
همتایان تو ۱۲ ساعت کار می کنند!

بی هيج رحمی
جمله ای را بارها و بارها می نويسد
و او، آن نیست
و تو داری تمام می کنی

حاصل تمام زندگی اش را شاید
با سر تکان دادنی از نااميدي
روانه سطل اشغال کند..
....
نخواهدخوابيد
کمر بسته به قتلی
.....
آن جمله سحرآمیز کجاست؟!
مباشر قتل
مباشر قتل
...

عشق نا کام

سوسک هاي گوژ پشت
با لذتي روان پريش
از آن واژه تسخير کننده
بر سر در اتاق خويش

خش خش لباس پاپ ها
:سلام دکتر! سلام!
پياپي ضربدر زدن در خانه "موافقم"
از باران يکريز گزينش ها خيس

بي وقت آزاد
مشغول باز توليد جهل و تقيه

در سوگ روز بزرگداشت خود
با کندي تر مي کنند
لبه پاکتي را
از ته مانده قلب و مغز خويش

به مقصد
سمينار آسيب شناسي .

مردم

دونای بارون ببارين آروم تر
بهارای نارنج داره می شه پرپر

اين همه تاريخ ...
خاطره استعمار
سفر از حقارتی به حقارت ديگر
تن دادن به ايدولوژی که می خواهد با ايدولوژی بستيزد.

مادر بزرگ می گويد : بيچاره رعيت!

پذيرا باش

گزش دندان کرم ها بر تنم،
می شمارم فصل ها را

زمين،
تاب آرد
طغيان رود را
به فصل ريزش بينهايت
...
دريا
بلعد طوفان ناگزير را
...
برگ برگم، سبز
سبز يشمی
سبز قانون
سبز تسليم
...
ريشه در طغيان و طوفان
سر بر آرم روزگاری

زاويه ها

...متولد می شود،

اما
ممکن است
به هلاکت برسد
يا
شهيد شود
يا
کشته شود...
يا
بالای چوبه ای

او جان سپارد...

ستمگری

گوسفند
ستمگر نيست،

اما زيستن
گوسفندانه
انسان را

ستمی بزرگ است !

خاکستر روحت

- ابراهيم گناهکار نبودی ؟
- چرا بودم !
- پس چگونه آتش سرد شد؟
- گناهم بسيار سنگين بود ،
آتش خجل شد.

به قاتلان بالقوه

ديروز زنگ زدم حسنيه!
خيلی وفت بود زنگ نزده بودی...
ديروز همين طور که منتظر ماشين بودم
حس کردم از کسانی که تو را حتی دوست دارند هم
می ترسم...
سوز می آمد
تو بايد به که دل ببندی؟
زنگ زدم جواب ندادی...

و امروز روزنامه های پايتخت اسم عاشقت را تيتر کرده اند ...
...قتل در...

روزنامه نمی خرم
هيچ روزنامه ای

می ترسم
از زنگ تلفن !

و وقتی تلفن زنگ نمی زند !
باز می ترسم

می دانم چيزی نداری بگويی حسنيه!
ولی بايد اينها را به تو می گفتم ...
شب بخير حسنيه

خان مشو ! مردم !خام !

مردم !
روزگار سخت است

کهنه پوشی ات دل را می فشارد
خستگی روزانه ات، درد آور

مردم !
وجدان سنگینت
شانه آرزوهامان کبود کرد

مردم !
اما از ما باج نگیر
ناکامی های چند هزار ساله ات را

بی دلیل خشم می گیری
بر هر که می گذرد
گذشتن جرم نیست !
بگزار بگذریم ...

مردم !
ما
جز برای شادی
سبزی
مهربانی
از قانون سر نمی پیچانیم

بالا را نگاه کن
چه سرد سرد
به حاکمیت محکوم ،
جز برای غم دل نمی سوزانند !

مردم !
هم وطن باش مارا !
خواهروار!
بهانه های کوچک تنفس و
تبسم را
از ما مگیر!

عرف همه چیز نیست
قانون مطلق نیست


به حاشیه مران
این همه نامراد دل آباد را
زاویه نشینی راحت نیست..

مردم !
روزگار سخت است...
خان مشو ! خام!