هِق

دلم حروف مقطعه می‌خواهد
عین ِ شین
عین ِ قاف

سارا محمدی اردهالی
۲۴ آبان ۸۸

ژاکت‌های بافتنی

ژاکت‌هایمان را در آوردیم
نشستیم پشت میز

زن و مردی بودیم
چشم به راه ِ
زن و مردی دیگر

حرف زدیم
بی آن که به حرف‌های هم گوش دهیم

سپیده ‌دم
ژاکت‌هایمان را پوشیدیم

ما تنها
زن و مردی بودیم که
شب هنگام
اندکی
گرم شده بودیم

۱۸ آبان ۸۸
سارا محمدی اردهالی

دوباره

دوباره دست‌هایم خالی است
دوباره جای بوسه‌ها تیر می‌کشد
دوباره من
پراکنده
شعرهایی نوشته‌ام
که زنی در آن‌ها
پنهانی
ودکا می‌نوشد
تا در مراسم سوگواری آرام باشد

۱۵ آبان ۸۸
سارا محمدی اردهالی

سرد‌ترین شب‌ها

در کمد
پولیور قرمز یقه بازی داری

وقتی آن را می‌پوشی
شبیه زنی می‌شوی
که عاشقش هستی

...

قلبت را
روی قلبم بگذار

دست‌های‌مان سوخته‌اند

بی‌قرار

زنگ می‌زدی
یک تلفن کوچک
دو دقیقه‌ای وسایلم را جمع می‌کردم
مداد و مسواک و مسکن
نه
مسکن هم بر نمی‌داشتم
دامن و لباس خواب فقط
بعد
سفر که نه
گم می‌شدیم

سرزمین خلیفه‌ها

به حافظ موسوی

محله‌ی ما بدنام شده‌
پر از دزد و قاتل و حاکم
این‌جا چاقو‌کشی و برادر‌کشی رسم است
خیابان سن‌ میشل پاریس هم خانه اجاره کنیم
بچه‌ی همین محلیم
بچه‌ی خاورمیانه
با تنی که جای چاقو رویش مانده
با چشم‌هایی ترسیده و افسرده

۱۹ شهریور ۸۸
سارا محمدی اردهالی

این شعر

اگر این شعر حرف نمی‌زند
اگر این شعر هر جا می‌رود
به هر زبانی ترجمه می‌شود
رد خون پشت سر می‌گذارد

اگر این شعر قابل چاپ نیست

او را بلند بلند در خیابان بخوانید
دستش را محکم بگیرید
تعادلش را از دست ندهد

اگر این شعر درد دارد
اگر این شعر لنگ می‌زند
به او تجاوز شده

حفظش کنید

۱۶ شهریور ۸۸
سارا محمدی اردهالی

حُسن یوسف

به اخبار شام‌گاهی کاری ندارد
وقت آفتاب
برگ تازه می‌دهد
وسط برگ‌هایش شرابی
کناره‌ها‌ سبز

۱۷ مرداد ۸۸

آن سرباز را یادم نرود در سیبری با انگشتان قطع شده‌اش روی تکه چوبی کلاویه‌های پیانو را کشیده بود و پیانو می‌زد، کامو تعریف می‌کرد. چشم‌هایت را ببند، صدای موسیقی را می‌شنوی؟
یادت هست آن اجرای کرگدن را؟ آخرش بازی‌گری از تماشاچی‌‌ها می‌خواست انتخاب کنند و به یک گروه بپیوندند، ما دو دسته شدیم یک عده آن سو، یک عده این سو.

دلهره

شماره‌ات را می‌گیرم
ده بار
صد بار
هزار بار

از تو فاصله گرفته‌ام

هر بار
که می‌شنوم
در دسترس نیستی
زنده‌تر می‌شوی
وجودت پخش می‌شود در کهکشان‌ها
و من
مچاله
و مچاله‌تر می‌شوم

۸ مرداد ۸۸
مراسم چهلم ندا و سهراب و سعید و حسین و ناصر و محمد و کیانوش و کاوه و ابوالفضل و یعقوب و علی‌رضا و میثم و مسعود و محسن و اشکان و

حق نداشتیم در خیابان بدویم

اشک‌آور خوب است
مثل سوت مسابقه‌ی دو
می‌دوی
چشم‌ها می‌سوزد
بار اول می‌ترسی
ـ مثل باتوم و کابل ـ
بارهای بعد سیگار در می‌آوری
دود می‌کنی
همسایه‌ها از پنجره خبر می‌دهند: آمدند
باز می‌دوی
چه هوایی دارد دویدن
میان چنارهای ولی‌عصر
ـ از گشت ارشاد خبری نیست ـ
میان کتاب‌فروشی‌های انقلاب
ـ چقدر این جا کتاب ممنوعه پیدا کردیم ـ
می‌دویم
جای همه خالی
دوستان تبعیدی
برادرهای بزرگتر که برای یک اعلامیه زندگی‌تان را ‌دادید
یا در جبهه
یا پشت دیوارهای اوین
از ما جدا شدید
می‌دویم
جایتان سبز
مشعل المپ دست ماست

زنده‌باد دویدن
با چشم‌های اشک‌آلود
به سمت آزادی

۲۷ تیر ۸۸

مرگ

مرگ
مرد ناشناسی است
که وسط جلسه‌ی سه‌شنبه‌ها
بی‌مقدمه بلند شد
کت سیاهش را پوشید و رفت

چگونه می‌شد شماره تلفن او را پیدا کرد

۲۵ اردی‌بهشت ۸۸

Add me as a friend

برای چک کردن ایمیل‌هایم
هر روز
شماره تلفن تو را تایپ می‌کنم
من پس‌ورد‌هایم را عوض نکرده‌ام

هنوز
شماره تلفن تو
با من حرف می‌زند
بی آن که جایی
صدا کند
زنگ بزند

۸ اردی‌بهشت ۸۸

از یاد

باید برگردم
زیر بالشی شاید
ته جیب پیراهنی
باید خوب بگردم
پشت آینه
زیر فرش
لابه لای حوله‌ها شاید

چیزی جا گذاشته‌ام
دو ـ سه خط شعر
دو ـ سه تار مو
خیال یک بوسه‌
لای کتابی حتا

چه می‌دانم
باید گشت
پشت سر چیزی مانده
این همه که زنده مانده‌ام

مثل عطری که از رو نمی‌رود
از تن
از تو
از یاد

کی

کی بیشتر منو نوازش می‌کنه
این دستای سفید
یا اون دستای سیاه

کی بیشتر تو دلم می‌مونه
این مرد چشم و ابرو مشکی
یا اون مرد سبزه

توی بار آدما همو نگاه می‌کنن

۲۰ فروردین ۸۸