گیج

گل
گاو
زبان را
دمش کنی
با نبات

لیمو بچکانی در آن
بنفش‌ها جادو شوند
برقصند در هم

از پنجره
پاییز را نگاه کنی
چسبیده کلاهش را
اما دامنش
کنار رفته در باد

و

فنجانت را سر بکشی

گل
گاو
زبان

یعنی شعر

بوی موزون

از خاطر نمی‌روم
می‌مانم
بر تن‌های تک تک شما
حسادتی را بیدار نمی‌کنم
سبک و ملایم و بی‌بند و بارم
زن‌ها به شما دل می‌بازند
آرام می‌گیرند در کنارتان
هرجا بروید
آدمیان خیره سرمی‌چرخانند
و چه ساده
بو می‌برند که

پای عشقی در میان است

گربه

پنجه‌هایش را نشانت داد
چنگال‌های ظریف و ناتوانش را

به صورتت حمله برد
دندان‌های تیز و قوی‌ات را
بر هم گذاشتی
سر و صورتت را زخمی کرد

گربه غمگین بود
وحشت‌زده و مشکوک
گربه نمی‌فهمید
پلنگ‌ها تنها
با پلنگ‌ها جفت می‌شوند

گربه تنها بود

بی چاره

گفته بود کافه نمی‌رود
گفته بود دیگر نمی‌نویسد

او را دیدی
در کافه
موهای مواج سیاهش
ریخته بر شانه‌های کاغذ

دلت می‌خواست هم آغوش مردی می‌دیدی او را
دلت می‌خواست
می‌توانستی فریاد بزنی
حق به جانب و از ته دل

هیچ چیز نبود
جز
یک فنجان چای سرد شده
هیچ چیز

همه می‌دانیم
خنجر
در دسته‌ای کاغذ کاهی
فرو نمی‌رود

رقیب

با خیالت می‌‌خوابیدم
با خیالت بیدار می‌شدم
سینما می‌رفتیم
سفر می‌رفتیم
آب‌تنی می‌کردیم
بستنی می‌خوردیم

تمام این روزها و شب‌ها
اعتراف می‌کنم
من به تو خیانت می‌کردم
تمام این سال‌ها که رفتی
حتی به تو می‌خندیدم
با خیالت
خوش بودم
زندگی می‌کردم

...

ماه کامل است.

آخرین هدیه

در راه
تنها به پتویم فکر می‌کردم
سردم بود
ملافه‌اش چهارخانه‌ی آبی- سفید است
مامان دوخته
فکر کردم برای اینکه مست کنم
یک لیوان شیرِ داغ هم بنوشم
بعد پتو را
بپیچم دورم

شب
مامان بیدار می‌شود
مرا شیر می‌دهد
به سینه‌اش گلوبند فیروزه‌ی نیشابور آویخته

برای تولدت
پتویم را پست می‌کنم
و دیگر
به دنیا می‌سپارمت

خوشبختی

خوشبختی
دوست ناباب من بود
معده‌ام هضمش نمی‌کرد
آن قدر بالا آوردمش
که میانه‌مان خراب شد

اکنون
مدت‌هاست
با رنج می‌پرم
یک لحظه با او بودن لا یتناهی‌ی بی‌منتهاست
مست خواب هم باشم
خودم را به زحمت بیدار نگه می‌دارم
تا کنارش بنشینم
چشم در چشمش

او حرف‌هایی می‌زند که هیچ کجا پیدا نمی‌شود

ساق گلی*

پابرهنه راه نروید
اتفاق افتاده است
من هم بیرون بودم
گویا فرصت نکرده
از اشیا خانه قربانی بگیرد

خون اگر بریزد
گریبان‌گیر من است
جان عزیزانتان
پابرهنه راه نروید
این خانه شیشه خرده دارد

.
.
.

* مهتاب

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
نیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک
غم این خفته ی چند
خواب در چشم ترم می شکند.

نگران با من استاده سحر
صبح می خواهد از من
کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر
در جگر لیکن خاری
از ره این سفرم می شکند.

نازک آرای تن ساق گلی
که به جانش کشتم
و به جان دادمش آب
ای دریغا به برم می شکند.

دست ها می سایم
تا دری بگشایم
بر عبث می پایم
که به در کس آید
در و دیوار به هم ریخته شان
بر سرم می شکند.

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب،
مانده پای آبله از راه دراز
بر دم دهکده مردی تنها
کوله بارش بر دوش
دست او بر در، می گوید با خود:
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند.

نیما یوشیج، 1327

آن نگارین ِ چربدست استاد*

زنی که تنهاست
زیبا هم اگر باشد

خاطر جمع!

تنها
تکیه می‌دهد
به دیوار ِ زمان
و
آواز می‌خواند

* داستانی نه تازه

...همچنین در گشاد و شمع افروخت
آن نگارین ِ چربدست استاد
گوشمالی به چنگ داد و نشست
پس چراغ نهاد بر دم آب

هرچه از ما به یک عتاب ببرد

داستانی نه تازه کرد آری
آن ز یغمای ما به ره شادان،
رفت و دیگر نه بر قفاش نگاه
از خرابی‌ی ماش آبادان

دل از ما ولی خراب ببرد!

نیما، فروردین 1325

تنهايي

تنها بركه‌اي كه در آن برهنه مي‌شوم
تنهايي است
آن جا تن مي‌شويم
آوازهايي مي‌خوانم كه واژه‌هاشان را نمي‌دانم

تنهايي
و آن گوزن نا‌آرام
با شاخ‌هاي پيچ‌خورده
كه آهسته آهسته در غروب راه مي‌افتد
سر بالا مي‌گيرد
شامه‌ي قوي‌اش مسيري بر مي‌گزيند
شاخ‌هايش
شاخه‌هاي خشك و باكره‌ي بيشه را كنار مي‌زند

تنهايي
و بيدار كردن انعكاس آب در چشمان درشت و گياه‌خوار گوزن
شايد جنگل‌ها جنگل دور
قرن‌ها قرن فاصله

تنهايي
و خواندن آواز
آوازي كه
گوزني وحشي
با شاخ‌هاي پيچ‌خورده را
در بيشه‌اي دور
بي‌خواب كرده

*
.
.
.

همراه اين ترانه :

PROSPERO'S SPEECH
Music by Loreena McKennitt. Words by William Shakespeare

com .خواب.www

.
.
.

بيا به خوابم
همان قرار
به همان آدرس هميشگي
گرچه فيلتر شده است
اما
تو هميشه
فيتلر‌شكن ِ به روز داري
چشمت را ببند و
كليك كن

.
.
.

زنگ ِ تلفن

آزاده صبح بيدارم كرد
هوس كرده بود برويم سفر

گفت:
" دير نكني سارا
اسباب بازي هم بياور"

مي‌دوم سمت كمد
مداد رنگي و كاغذ و سطل شن بازي
خوراكي هم
گيلاس و گوجه سبز

كيف دسته‌دار پارچه‌اي
كه مادر اسمم را رويش دوخته
جا ندارد ديگر

پونه چي؟
ولش كن
حتمن آزاده عروسكش را مي‌آورد

چيزي يادم نرود
آهان
مدادها را نگاه كنم
همه‌ي رنگ‌ها نوكشان تيز است

چوب جادو چي؟
خوب
مي‌گرديم با آزاده در باغ
حتمن چوب هست
سرش ستاره مي‌زنيم
خودمان اصلن جادوش مي‌كنيم

دوربين را هم مي‌اندازم گردنم
عكس يادگاري بگيريم
با دست‌ها و پاهاي درازمان

بيست و يك خرداد هشتاد و پنج

سكانس عاشقانه

لوكيشن: ايستگاه اتوبوس

زن، موهاي كوتاه
جين پوشيده با تي‌شرتي سفيد
كتاني كرم به پا

مرد،
شلوار مشكي
پيراهن بدون كروات
با يك جفت صندل

همه چيزعادي است
به جز

نگاه فيلم‌بردار

* شعر "فردا" به زبان كردي
اين مهرباني و لطف خانم ليلا است.

دوچرخه‌ي من

دوچرخه‌ي من
خوشبخت‌ترين دوچرخه‌ي دنياست

اسمش پرنده ست
روي زين و سبد و فرمانش
نقش پرنده دارد

هرجا پاركش ‌كنم
بچه‌ها
دوچرخه‌ها و سه‌چرخه‌ها‌شان را
به او تكيه مي‌دهند

وقتي برمي‌گردم
پرنده و جوجه‌ها كولاژي زيبا شده‌اند
و من
عضو افتخاري زيباترين گالري هنري جهان