این جا

و عاشقان همه هملت شدند.
شعری از سعید دارائی

و اينطور
دانشگاه
غذا
و بشقاب هاي نشسته
ديگر قدرت ندارد خود را به من برسانند

خب راست می گید خب!

سلام
شعرتون رو توی وبلاگ استاد شمس خوندم...
بعد از شعر من بود...ممنون...

تنها جسم من و شايد ... برای خواندن اوفليا بيايی خوشحال می شوم . منتظرم

اینجا واقعا يه خونه است

توی مغرت واويلا ست. به پرواز نزديکی،رفيق.

خوبی؟!؟!؟!

سلام داستان ما و شما حکايت پارادکس زنون است
هزاز جهد ميکنيم تا به جايي برسيم که شمایيد.
هنگامی که میرسیم ملولانه در می یابیم سارای ما قدمی پیشتر نهاده است.
واین داستان ادامه دارد.
در این پست شما سماع عارفانه را در قالب کلماتی شیدا ریخته اید.
نصیب جانهای خسته وفرسوده و روح های آزرده از این هنرنمایی فقط حیرت وتحسین است.
بادا و چنین بادا

مدتها مشتری پروپا قرص آينه بودم . با اون کلیپ باورنکردنی که زنی می خواند و خطوط نوشته ای می رقصيدند . تا اينکه دوستی آدرس اينجا رو بهم داد . خاطرات گذشته زنده شد ...
و خوب ديروز داشتم دفتری رو ورق می زدم که به شعری بر خوردم که از اينه برداشته بودم و آخر شعر نوشته بودم سارا ...
هويت انسانی تان آن روزها خيلی به من لذت می داد ... و می دهد . مرسی .

در بی نهايت جرم و انرژی
عمق و انبساط
جايی برايم بگذار ...