شعر قشنگی بود. حرف داشت و رنگ. آبی فیروزه ای و بنفش رنگ های شماست. اما چرا شکستن مهیب «باشکوه» بود؟ از زاویه دید جه کسی شما یا ناظران؟ پرسپکتیو شعر از شما حرکت می کند یا از نظران؟

.........................................
از نگاه من باشکوه است و معنا دارد

سارا

حسین ش

دوشنبه ۱۵ مهر ۱۳۸۷

گاهی
ماه که می خندد
در پس کوچه ها می گردم
کوچه ای
خانه ای
پلکانی
پاگردی که لحظه ای خستگی هایم را بدر می کند.
گوش هایم را از پروانه های چراغ پر می کنم
به ماه می اندیشم
می چرخم
پله ها را می شمارم
تا خنده ای دوباره .

مهربان بانو زمان زیادیست آرام این پله ها را تا پاگرد می آیم،سکوت را دوست داشتم اما این بار نتوانستم.

...........................................
آرام می آیید و می روید
از این صدای پاهای آرام خوشم می آید.
سپاس گزارم

سارا

بهمن

دوشنبه ۱۵ مهر ۱۳۸۷

وگاهی به تلنگر لبی
جامی ترک می خورد

فلانی

سه شنبه ۱۶ مهر ۱۳۸۷

كاملا مي تونم تصور كنم كه تكه هاي شكسته بصورت بسيار زيبايي پخش شدن و هر تكه شخصيت تازه و مخصوص خودش رو داره قوي و زيبا

خوبي بچه؟

هماهه

......................................
سلام
بچه خوبه !

"قوی" کلمه ی توست :)
همیشه هم باشد
نوشته ات نگاه خوبی بهم داد
نگاهی زیباتر از آن چه داشتم.

خیلی مرسی
سارا

هماهه

سه شنبه ۱۶ مهر ۱۳۸۷

ترکیب "شکستن مهیب" بار منفی دارد بخصوص وقتی که انسانی مهیب بشکند. این شکوهش کجاست؟ شکوه، قاعدتا بیان احساس کسی که می شکند نیست، مگر اینکه از خودش فاصله بگیرد و شکستن خودش را از زاویه دید ناظران نگاه کند: ناظرانی که یا هیچ اطلاعی از شکستن او ندارند، و اگر هم دارند مهیب بودن آن را نمی فهمند. به عبارت دیگر، شکوه فقط صوری است و دردی از کسی که می شکند دوا نمی کند... یا می کند؟ یا او دنبال ارزشی در شکستم
مهیب خودش می گردد و چون پیدایش نمی کند به دنبال آن نزد ناظران می گردد؟

...........................................
می‌تواند با شکوه باشد، این نظر من است
می‌تواند نباشد، این نظر شماست

سارا

حسین ش

سه شنبه ۱۶ مهر ۱۳۸۷

اين دست
بهترين دست است
و اين دل
مرغوب ترين دل

ساقي

سه شنبه ۱۶ مهر ۱۳۸۷

هرچه فکرکردم چيزی به ذهنم نرسيدبه جز يک حس خيلی دورکه احساس غريبی می کرددرمن مثل تو.

فتح الله زنگویی

یکشنبه ۲۸ مهر ۱۳۸۷