کوچه ی یزدانیان

نمی دانم کی می آيی و کی ميروی
ولی دوباره کوچه ساکت ودر نگ کرده ی ما بوی ترا گرفته است
بوی دختری که احساس ونظم وتدبیر مانند نورهای در هم تنیده ی رنگارنگ احاطه اش کرده اند.
ولی باین همه هنوز صمیمی ومهربان وعادی است
ودل هایی را که تسخیر کرده است مانند گنجشکی باران خورده وسرمازده پس از بهبودی کنار پنجره پرواز می دهد.
این بانوی مقدس راهبه ی عفیف و خستگی ناپذیر صومعه ی آسمان ورهایی است.

و
همه چيز معمولی ست
اگر نباشی هم.

اما تکان های آرام
گاه تند تند می شوند
وقتی خیره می شوی به من...

سلام. سارای عزيز

زيبا بود مرسی

...
آیا یک نفر دارد می افتد ؟
یا یک برگ؟
یا یک اتقاق؟

یا چیزی تمام شده ؟

یا هیچ چیز نیست ؟

یا همه چیز نیست؟

یا همین که هست ؟

سارا
شعر قبل را جدا از هر چه منطق قافيه های مدام
با جايگزينی «چه کسی جز من اما ... راز چشم هایت را می داند»
دوست داشتم و می شناختم
.
خوب باش.

would you please let me know what is the name of the music on backround?
thanks

من از یاران می نویسم

از اسرار شقایق می نویسم

نه از باران نه از شبنم نه از گل

من از درد یک عاشق می نویسم .........
بهم سر بزن

رئالیسم شاعرانه همین است دیگر

من لذت بردم....خيلي ساده و صريح ...مثل شعرهايت

چه عکسی!