پاگرد: ابیات پراکنده

février 19, 2007 | دوشنبه، 30 بهمنماه 1385


	ابیات پراکنده از دستان من نیاموختی که من برای خوشبختی تو چه قدر ناتوانم من خواستم با ابیات پراکنده‌ی شعر تو را خوشبخت کنم آسمان هم نمی‌توانست ما را تسلی دهد خوشبختی را من همیشه به پایان هفته، به پایان ماه و به پایان سال موکول می‌کردم هفته پایان می‌یافت ماه پایان می‌یافت سال پایان می‌یافت هنوز در آستانه‌ی در در کوچه بودیم، پیوسته ساعت را نگاه می‌کردم که کسی خوشبختی و جامه‌ای نو به ارمغان بیاورد روزها چه سنگدل بر ما می‌گذشت ما با سنگدلی خویش را در آینه نگاه می‌کردیم چه فرسوده و پیر شده بودیم می‌خواستیم با دانه‌های بادام و خاکسترهای سرد که از شب مانده بود خود را تسلی دهیم همیشه در هراس بودیم کسی در خانه‌ی ما را بزند و ما در خواب باشیم، چه‌قدر می‌توانستیم بیدار باشیم یک شب پاییزی که بادهای پاییزی همه‌ی برگ‌های درختان را بر زمین ریختند به زیر برگ‌ها رفتیم و برای همیشه خوابیدیم. ساعت ده صبح بود، مجموعه شعر، احمد رضا احمدی، تهران: نشرچشمه،1385 این کتاب به یک دوست تقدیم شده که دستگاه ماهور و همایون و آواز بیات ترک را دوست دارد: ابراهیم گلستان * فعالاني كه دختران جوان را ”اغفال“ مي‎كنند : انجمن زنان زنده * بازارچه خیریه برای کودکان سرطانی، سوم و چهارم اسفند: محک 05:11 PM \| شاعران ديگر \| حرف تازه (10)