پرونده‌ی شماره‌ی 342

هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد / دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز / گر چه رفتی زبرم حسرت روی تو نرفت / در این خانه به امید نسیم باز است هنوز حالا دیگه من یه آسمونی تنهام id:delam_grefte_asemon در پناه حق یا علی خدا نگهدار

مرسی

اميد وارم از تو هميشه گفتن باشد واز ماسکوتی از سر رضايت وتحسين.

سارای عزیر، نوشته های تو را که می خوانم، حس عجیبی به سراغم می آید، شاید یک لذت بی اندازه است!

سلام دوست بازيافته ... با تو سخن می گويم / هر چند اکنون در خوابی!

سلام
آرزوی سلامتی واستون دارم...
چرا آينه ديگه آپديت نميشه؟
اون منو خوب می شناسه...
يه روز از کوچه پس کوچه های کافی نت های شيراز...
حالا از کتابخونه ی دانشگاه ليورپول...
فردا...
آپدیتش کنید لطفا...

نمی دونم چرا يادم نمياد با خوندن اين نوشته ياد کی افتادم !!

رای بدهیم به نخواسته هایمان و نه به خواسته هایمان!
مغلطه ای است اینکه دوستان اصلح طلب در می اندازند که بترسید و رای در صندوقها اندازید؛ بهراسید که اگر بیاییند چه و چه ها شود، بیاید نام ما را بنویسیدکه بدتر ها, وضع را بدتر از ما می کنند اگر بدیم از بدتر ها بهتریم و...
www.yekray.blogfa.com

محشره...

فرانسوای بیچاره !

چرا نمی شد شعر باشد؟

باید گل کاو زبان دم کنی!