پاگرد: معلم زبان من

novembre 22, 2006 | چهارشنبه، 1 آذرماه 1385


	معلم زبان من سه ساله بود که با او دوست شدم دوست بزرگی‌ست برای من مادرش می‌گوید فقط با من فارسی حرف می‌زند شب‌ها می‌نشینم گریه می‌کنم دست خودم نیست خیلی دوستش دارم می‌ترسم پدر و مادرش او را ببرند سفر به محل تولدش دامنه‌ی کوه‌های آلپ بیشتر وقت‌ها سر کلاسِ فارسی دور دهانش شکولاتی‌ست با هم نقاشی می‌کشیم بین ما سه چیز خیلی مهم وجود دارد: یک، توی گوش خرگوش‌ها صورتی‌ست دو، ته دم روباه‌ها سفید است سه، روی دامن دخترها قلب است بقیه چیزها خیلی مهم نیست این سال‌های سخت کمکم کرد نوشته‌هایم را نگاه کرد سر در نمی‌آورد خطم را ناز کرد ‌گفت جادوگرم من یادم داد کم حرف بزنم یادم داد ته آینه ساکت بنشینم به آدم‌ها نگاه کنم خوب نگاه کنم مثل یک بچه‌ کوچولو که زبان مادری‌اش فارسی نیست و هر لحظه ممکن است برود سفر 05:08 PM \| شعر، سارا \| حرف تازه (21)