قرمز ِ تنها

لعنت بر چشمهایم

که می بینند این نیزه های داغ را

و بر گوشهایم

که صدای ناله ات را می شنوند از فرسنگها فاصله

و هر چه می بندمشان

کر نمیشوند.

لعنت بر احساسم

که لمس میکند خراشهای قلب مادرت را

و فکرم

که میفهمد حرفهای ناگفته چشمهای کوروش را

-همسنگر پیشینت را میگویم-

وقتی سرخ مینگرد به من

از داخل آن جعبهء رنگین برقی!

و تخیلم

که به تصویر میکشد

آن لحظه های آخرت را...

لعنت!

لعنت بر من!

که هر بار که هر گل یاس آزادی

تمام گلبرگهایش می ریزد

هنوز هستم

و انزجار

چون مار بوآ به اندامم میپیچد

و فشار میدهد مرا

تا تمام استخوانهایم خرد شود...

اما باز هم هنوز هستم.

و میبینم

و میشنوم

و فکر میکنم

و احساس میکنم

و تصور میکنم.

هنگامی که تو رفته ای...

لعنت!

فری ناز آرین فر

۹ مرداد ۱۳۸۵

فری ناز

دست هايت سرشار از شعر باد سارای عزيز.
اين هم برای خانه ی با صفايت:

« دیشب
وقتی انگشت های له شده‌ی پدرش را
با ریشه های درخت زیتون
پیوند می‌زدند،
آرزوهای رنگ پریده‌اش
روی سنگ قبر صلح
اورانیوم غنی شده بالا می‌آورد.

فردا
که شورای امنیت
زندگی‌اش را تحریم ‌کرد
ته مانده‌ی نگاه کودکی‌اش
از آسمان حقوق بشر
تا نارنجک‌های زیتونی " غزه "
سقوط کرد.»
.

با فروتنی و احترام
ماندانا زندیان
سوم امرداد یکهزار و سیصد و هشتاد و پنج

ماندانا زندیان

تكه هاي احساس هايي بود كه روي كاغذ ريختيشان! با هم بازي ميكنند و سرشان را به نشانه تاييد تكان ميدهند! تاييد حقيقتي تلخ ! سبك نويني است

مهر

نزديک بود.خيلی نزديک...

ghazal

در خاورمبانه دیگر نمی‌شود خوابید...
قرمز را از زمین بلند می‌کنند
می‌گذارند روی برانکارد

برانکارد را بلند می‌کنند
می‌گذارند توی آمبولانس

روی آمبولانس هیچ علامتی نیست
نه صلیب
نه ماه
نه ستاره

خیلی دورم
فریاد می‌کشم

صبر کنید

درها بسته می‌شوند
آمبولانس حرکت می‌کند
آژیر می‌کشد

قرمزودیگر هیچ
دیگر هیچ

حمید

آی آدمها

آی گم شده های کوچه های انسانیت!

آی اسرای عصر مدرنیته

آی شیفتگان مک دونالد و سواحل قناری!

آی غصه خوران باخت تیم تان در جام غفلت جهانی!

و آی وجدان های به خواب زده شده!

یکنفر به من بگوید

جرم دو ساله ی قانا چیست؟

امین

"قال رب انی جاعل فی الارض خلیفه،قالو اتجعل من یفسد فیها و یسفک الدماء..."(بقره/30)
××××××××××××××××
خواستم از تو بنویسم
از "سلام"
از " حالت خوب است "
از "دلم برایت..."
ناگهان "فسفر"
ناگهان "خوشه"
ناگهان "جنایت"
ناگهان "دود"
ناگهان "درد"
ناگهان "کودک"
ناگهان "مادر"
ناگهان "بمب"
ناگهان "بابا"
ناگهان "قانا"
ناگهان "خون"
ناگهان "..."
و باز هم "ناگهان"
این ها
ناگهان های بی گاه من بود
که نگذاشت
از "تو" بگویم
از "دیشب که خوابت را"
از"امروز که صدایت را"
زمان
که بشر دود می شود
و آزادی
با موشک های هوا به زمین
هدیه داده می شود
هیچ "رویایی" هست
که "از دوستت دارم ها " بگوید؟
خوب می دانی چه می گویم
من از "دوستت دارم"ها
من از "بویت گل"
من از"چشمهایت ..."
من از "لبانت گر گرفته"
من از "دلم برای تو"
من از"من"
من از "تو"
ببخش
ولی نخواهم گفت
هرگز نخواهم گفت
هنگام
که انسان بودن
جرم سنگینی است
که "سوختن"
کمترین تاوان اوست.
من از "تو" نخواهم گفت
هنگام که "من" های من
دود می شوند
به جرم ننگین"انسان"بودن
باید اعتراف کرد
باید "سوخت"
"دوستت دارم"
باشد برای بعد
"چشم ها را باید بست"
"جور دیگر باید دید"
وقتی که ناگهان
.
.
.
این ها
ـ کلمات گیج و ناتوان ـ
شعر نبود
"درد" بود
این هافقط
"ناگهان" های هرگاه من سرد بود
که ناگهان...

امین

خزه پاپيچم اگر نمي شدند ... خانه ات را پيدا نمي كردم . سپاس چنين زيبا سرودنت را ...

faezeh

خزه پاپيچم اگر نمي شدند ... خانه ات را پيدا نمي كردم . سپاس چنين زيبا سرودنت را ...

faezeh

فقط می‌تونم بگم که کاملا هم‌احساسم با تو در قرمز ِ کودکانه‌های لبنان ... .

ضحي

قرمز، هیچی
قرمز، هیچی

قرمز

هیچی

قرمز

هیچی

قرمز

هیچی

قرمز، هیچی
قرمز، هیچی

ثانیه به ثانیه این آمبولانس بی صلیب و ماه و ستاره به خانه ما نزدیک می شود. نزدیک و نزدیک تر...

چریک

سالها پيش من هم شعري سروده ام كه براي خاور ميانه نيست . براي همه دنيائيست كه دارد ويران مي شود . يا بهتر است بگويم ويران شده است .

كبك

در تمام جهان مي نگرم
با چشمان كبكي در برف
و هيچ نمي بينم
هيچ
جز انتشار مداوم خوني كه
خوابهاي كودكيم را
باطل مي كند
*
با باد و
بوي شكار
بگذار جهان بچرخد
بگذار كه هيچ نبينم
هيچ ...

حالا البته نميدانم شعر بود يا نه چندان شاعرانه ؟

ماني مقدم

شعر ِ آشفته ای بود. اما «نه چندان شاعرانه» ی خوبی!
جمله ی اول را خيلی دوست داشتم. می شد شروع ِ يک شعر ِ‌ بلند باشد.

Diba

این قرمز لبنانی نیست
این قرمز تنهاست
قرمز قرمز

مینا

بسیار خوب بود .منهای یک اشتباه تایپ(برانکارد) واینکه در بعضی از جاها تکرار یک عبارت (مثل صبر کنید )ممکن است کمی شعر را به حال وهوای نمایشنامه نزدیک کند.بهر حال دست مریزاد .

حسین

قرمز لبنانی
رنگ ديگری دارد
قرمز لبنانی
سبز زيتونی است
و بال های هميشه سرخ
بر زمينه سفيد هميشه ی بدن کبوتر
...

صفر ترديد

صلاحیت نقد شعر ندارم، "خوب بود" هم یک واژه‌ی احمقانه‌ی کلی است که هیچ معنایی ندارد جز اینکه نفهمیدم چی گفتی!
حالا چه بگویم در مورد این شعر که من را گرفت، گرمم کرد، سرخی را آورد پیش چشمانم، سرخ به رنگ لبنان درون دلم.
آفرین! لذت بردم

ا.ا