استاد علی تجویدی

.........دو مي دو فا

آزاده ام من.....

آن خبر تلخ را که دیدم دیگر دلم نیامد حتی بخوانمش بس که امسال سال رفتن همه دلشدگان بود. این نوشته‌تان (شعرتان) را که خواندم چه حس عجیبی داشتم. مثل یک گریستن آرام... و چه خاطراتی... نمی‌دانم دقیقا چه باید گفت. همیشه از خواندن اینجا سرشار می‌روم. این بار هم... مرثیه نابی بود. با تمام وجود دست‌مریزاد می‌گویم به شما به خاطر تمام شعرهای خوبی که اینجا خوانده‌ام. سپاس.

از اينجا تا مصيبت راه دوري نيست

از اينجا تا مصيبت سنگ سنگش

- قصه تلخ جدائي هاست

نمی دونم چرا سهم ما و اين نسل شده همه درد و فراق و هجران...و تا کی و کدوم چشم انداز ؟ نمی دونم.
راستی ساعتی پیش خبری خوبی از نامی آشنا گرفتم که با خوندن شعر پر مهرتون برام تداعی شد.فرصت داشتید اون رو توی این سایت در ۱۷ آپریل پیدا میکنید:
www.olympiahall.com
حتما همون نتها با ترنم اون تصنیف های پر عشق و خاطره باز جاری میشن.بازم جای شکرش باقیه.
دوستتون کوشا

زمين دستگاه نوا ست

با کوک مي،لا،مي،لا

سيم آخر را كوك مي كني:
مي
مي
مي

مرگ شايد نت بي صدايي باشد
روي پرده ي زابل
بر گوشه ي مويه
نه بر گوشه ي حزن

كه گاهي از ياد مي رود

سارای عزيز.منو می بخشی
بنظرم رسيد در حد اطلاع بگویم اين لينک (ديدی که رسوا شد دلم)
www.iransong.com/album/136.htm

کنار پنجره بیا...
با هم نت گریه کنیم...
...

سارای گل من
این مدت وقت نشده بود سراغ پاگرد بیام.
خستگی آدم در میره وقتی به اینجا میرسه نوشته های قشنگتو میخونه
چقدر مهربون و ماهی .. با اون لباس سفید و آبی قشنگت مثل پری ها آب و جارو میکنی اینجا رو کلی صفا میاری (; X:X:X: