حبس

مدتی ست ديگر
انتظار آ مدنش را نمی کشم...
انتظار حضورش را.
مدتي ست
سعی می کنم سر جا يش محکم نگه دارمش.جدال سختي ست بين هستن و نيستنش. اما مدتی ست ديگر دلم برای نگاهش تنگ نمی شود.
گاهی اما در خاطرش غرق می شوم ...
اين هم تمام می شود.
البته شا يد.

صداها

وقتی که شب
به خانه بر می گردی
و صدای کليد را در قفل می شنوی
بدان که تنهايی!

وقتی کليد برق را می زنی
صدای تيک را می شنوی
بدان که تنهايی!

وقتی در تخت خواب
از صدای قلب خودت نمی توانی بخوابی
بدان که تنهايی!

وقتی که زمان
کتاب ها و کاغذها را در خانه می جود
و تو صدايش را می شنوی
بدان که تنهايی!

اگر صدايی از گذشته
تو را به روزهای قديمی دعوت کند
بدان که تنهايی!

و تو بی آن که قدر تنهايی را بدانی
دوست داری
خودت را خلاص کنی

اگر اين کار راهم بکنی
باز تک و تنهايی!

عزيز نسين
برگردان: رسول يونان

وبلاگ قشنگی داری.به منم سر بزن.بای

زن رويای من
تنهايی ام را
با عشق کوک می زند
و می گويد :
- اين چل تيکه
از جنس پريشانی ست !!!
( دوست شاعرم احمد قربانزاده )

به راستی عشق چند ساله من در چشمانم گم شده ...
يا عشق به چشمان او در من گم شد...
يا او مرا ديگر نديد که ديگر به خانه ی ما نمی آيد...
يا من عاشق کسی شدم که هر وقت دلم هوای عشقم را ميکرد...او با من تماس ميگرفت...
و ميگفت از خدا خواستم که خودت گوشی رو برداری...
يه توهم واقعی... سر دو راهی...

آشنا بود....موفق باشید

و اين برای پرنده ای که آوازش را
پیشاپیش
قسط لانه ی خود کرده
هیچ عمر کمی نیست

شمس لنگرودی

بیش ....
بیش از آن که بیندیشی مانده ام
بیش از آن که بدانی چشیده ام
و بیش از آن که احساس کنی
به تنه قدیمی این درخت چسبیده ام
و به تن خسته نامهربان تو خو کرده ام
بیش از آن که در مجال گنجد
دست ها را به عشق تو به هوا بلند کرده ام
فرسوده ام ، نه کفش ها را
که حتی راه ها را، خاک ها را از خود خسته کرده ام
شیون جایی بس دور در گوشم طنین افکنده است
من بس خسته تر از آنم
که بیندیشم اگر نیایی با چه فکری سرکنم ...
م.م

پاينده باشی عزيز