بوسه به وقت مطلق وجود

چه اسم زیبایی دارد این چکاچک متقارن

ساقی از رطل گِرانسنگی سبکدل کن مرا
حلقه ‌ی بیرون این دنیا ی باطل کن مرا
از برای امتحان چندی مرا دیوانه کن
گر به از مجنون نباشم، باز عاقل کن مرا

از صائب تبریزی

و آيا
اين دو نقطهء متناهی
به سوی مسيری مشابه
سير می کنند؟
آيا
حدشان
در نقطهء پايان برابر است؟!

سلام...بلاگتو خوندم.نوشته های کوتاه،زيبا و بعضآ مه آلودی از خودت و ديگران ديدم.و همينطور عکسهای جالبی...آهنگ بلاگت هم آدم رو به عمق ميبره،اما نمی دونم به عمق چی...لذت بردم...شاد باشـی.

گوشواره های نو مبارک. ببين نشد ها نميای اون ورا. نکنه تو اهل سيب قرمزی؟

وقتی خارج از حماسه ای ايستاده ای
وقتی تنها به ياد می آوری خاطراتی را
وقتی از تمام مهربانی ها
تنها به جستجوی نقطه ای می گردی
که يا پايان ناميش يا آغاز
حق داری لحظهء ناب را در نيابی!
آسمانی باشی مهربانم
کاش می توانستم لحظه ای را در يابم
که شايد اين لحظه همان باشد!

...

تا به حال
گوشواری به دو گوشت آویختی
از دو گیلاس سرخ همزاد

زان چه شنيدی بگو ...

کاش که قدرش رو بدونی ... با تمام وجود

سلام ! برای کم لطفی هایت گله ای نیست:...
"اهل نظر معامله با آشنا کنند "! که ما نیستیم !
وحدت وجود جالبی بود ! از نوع حسی ! ...

آه
من اين پل را قبلا
گريسته ام !

خرداد صبر می کند تا تو از برگشت خود غافل شوی ...
جای مداد ها اگر تغییر نکند...
استاد عزیز از مطالب شما همیشه لذت می برم.خصوصن همین شعر .

شاعر که نيستم !!!؟
نه فکر نميکنم .
جوهر قلم من لای تاريخ ته کشيده .
قلم فروش محل هم که کوچ کرد و رفت صفحه بعد تاريخ ...
پس من شاعر نيستم .
فقط از انشاء های خاک خورده مردم ترانه ميکشم .

تا بحال اينريختی ننوشته بودم . ولی خب جو اين سايت خيلی بهم حال داد .
(مسئول بازیافت شعر های خاک خورده )

شعراتون خيلي جالب بود

اما اي كاش شعر دوست رو هم رو سايت ميذاشتي

دوست...

با عکست و نوشته هات خیلی حال کردم
بابا دست خوش خیلی با حالی