از شعرهای روزی به رنگ دریا

باورم نمی شود
باورشان نمی شود
باورت می شود؟!
.
.
.
اما دنيايمان
بی اعتنايی به باورهايمان
هی پيش می رود
پيش می رود
و گاهی تو را
در حجم چرخ هايش
ويران می کند!
.
تو باورت می شود؟!
من باورم می شود!

سلام.
لينک داده شد:
http://khabarchin.blogspot.com/2005/05/blog-post_111651977205566693.html

سارای عزیز ببخش که حرفم تازه نیست.. ولی...
هیچ کس باور نمی‌کند
که من
به خاطر…
که ما
به خاطر...

سارا، سارای عزيزم چقدرررر خوشحالم که اين شعر تو نيست

سلام ...خوشحالم اینجا رو پیدا کردم ..رنگ منو میده...کمی پررنگتر...ببخشید که لینکتون رو بی اجازه برداشتم

همه ی ما از تمنای وحش لبريزيم اما برای مقاله با اين تمنا پادزهرهايی فرهنگی وجود دارد / به ما آموخته اند که از اين ميل و ارزو احساس شرم کنيم / ما موهايمان را بلند کرديم و با ان احساساتمان را پوشانديم اما هنوز هم طی روزها و شبهای زندگی مان سايه زن وحشی از پشت سر اغوايمان ميکند/ به هر حال هرکجا که باشيم سايه ای که در پس ما گام بر ميدارد قطعا چهارپا دارد

ساراي عزيز

وقتي بي تو شدم
شب شد
سرد شد
ستاره سوخت
ماه مرد
و زمين بي آ ب و علف
و زمين يخبندان

در اين خلوتگه تاريك
در اين خلوتگه غمگين
من اينجايم
من اينجا گريان و نالانم
بيا نزدم
بيا اي لحظه هاي عمر شيرينم
بيا اي تك سوار روياي ديرينم
تو را خواهم
تو را با جان و دل خواهم
بيا نزدم
تو را خواهم ….

چرا اون رو نوشته بودم؟!! دوباره که خوندم قشنگ بود سارا!

از این بهتر نمیشه
موفق باشی..