کاش بار گرفته بودم از تو
تا دو پای ترد و جوان
به پیشوازت بیایند
وقتی سرانجام میآیی
نه دو چشم خسته و منزوی
که تمام انحناهای مست و زیبای تنم
در آنها فرو ریختهاند
نظرها
چه دلی می بايست
که چنین خيال خوبی از اين دست را
تا چنان لحظه ی شکوهناکی
تاب آورد !
آرام و خسته به پيشوازت می آيم
در آغوشم می کشی
نامم را به فرياد زمزمه می کنی
و روح خسته ام را
نيرو می بخشی
تمام انحناهای مست و زيبای تنم
از نو
شکفته می شود!
(اين روزها دائم به فکر آن شعرت هستم!
«نتوانستم سرانجام تو را تمام ببخشم!
و...»
آسمانی باشی مهربانم!
قهوه ای پيشکش دل مهربانت!)
آن که غریب و ناآشنا مینگرد
من هستم!
خوشحال میشم مظرت رو راجع به نوشتههام بدونم.
غلطنامه:
نظرت --> مظرت
هنوزم منتظرم تا که بيای!!!!!!!
سلام سارای نازنين... همه ما غرق ای کاش هاييم... همه...
سردم است. درد دارم. و همه اينها را می شد براحتی تحمل کرد اگر... پيروز باشی و در بالا رفتن از پله هايت چابک... اگر فرصتی یافتی به کلبه من سر بزن؛ خوشحالم خواهی کرد...
عزيزم...شكوهي دارد اين بار گرفتنِ مستانه. سرمست بدون هيچ شُربي.
سارای عزيز ، پری غمگين شعر ، خدا کنه امسال، همه ی غم ها از دلت جدا بشه ،به قول خودت پله ها که تموم نميشه ... اما من امسال دلم يک معجزه می خواد برای تو ،برای خودم و برای همه ی آدم هايی که يک
چيزی رو گم کردند . شايد آن معجزه رسيدن به يک جور آگاهی باشه که می تونه کمک کنه ما در همه حال شاد باشيم . شعرهاتو دوست دارم . خودت رو هم . منتظر يک شعر شادم .
سارای عزیز:
نمیدونم چرا این شعر تو بی اختیار یه شعر از خودم رو برام تداعی کرد، شاید به این علت که وقتی من این شعر رو گفتم همونقدر عاشق بودم، که تو امروز عاشقی. تقدیم به تو، اگر در عشق راسخ باشی:
«سپید سکوت»
تو را جز سکوت چه میتوان معنی کرد؟
لحظه دیدار
وقتی که آرام میگذری
و یا وقار!
و من آنگاه
فوران دلهره ام
و جوشش فریاد
که خود می جوشد
و خود زایل می شود . . .
تبسم تو آنگاه امید من است
و امید من تکیه گاه من!
میخواهم که فرو نریزم
در پیش پای تو
وقتی به بینهایت می نگری
و آرام می گذری . . .
چه دلی می بايست
که چنین خيال خوبی از اين دست را
تا چنان لحظه ی شکوهناکی
تاب آورد !
آرام و خسته به پيشوازت می آيم
در آغوشم می کشی
نامم را به فرياد زمزمه می کنی
و روح خسته ام را
نيرو می بخشی
تمام انحناهای مست و زيبای تنم
از نو
شکفته می شود!
(اين روزها دائم به فکر آن شعرت هستم!
«نتوانستم سرانجام تو را تمام ببخشم!
و...»
آسمانی باشی مهربانم!
قهوه ای پيشکش دل مهربانت!)
آن که غریب و ناآشنا مینگرد
من هستم!
خوشحال میشم مظرت رو راجع به نوشتههام بدونم.
غلطنامه:
نظرت --> مظرت
هنوزم منتظرم تا که بيای!!!!!!!
سلام سارای نازنين... همه ما غرق ای کاش هاييم... همه...
سردم است. درد دارم. و همه اينها را می شد براحتی تحمل کرد اگر... پيروز باشی و در بالا رفتن از پله هايت چابک... اگر فرصتی یافتی به کلبه من سر بزن؛ خوشحالم خواهی کرد...
سلام...
چقدر شعرهايت را دوست ميدارم.
گاهگداری بهشان سرکی ميکشم.
هميشه بنويس...
عزيزم...شكوهي دارد اين بار گرفتنِ مستانه. سرمست بدون هيچ شُربي.
سارای عزيز ، پری غمگين شعر ، خدا کنه امسال، همه ی غم ها از دلت جدا بشه ،به قول خودت پله ها که تموم نميشه ... اما من امسال دلم يک معجزه می خواد برای تو ،برای خودم و برای همه ی آدم هايی که يک
چيزی رو گم کردند . شايد آن معجزه رسيدن به يک جور آگاهی باشه که می تونه کمک کنه ما در همه حال شاد باشيم . شعرهاتو دوست دارم . خودت رو هم . منتظر يک شعر شادم .
سارای عزیز:
نمیدونم چرا این شعر تو بی اختیار یه شعر از خودم رو برام تداعی کرد، شاید به این علت که وقتی من این شعر رو گفتم همونقدر عاشق بودم، که تو امروز عاشقی. تقدیم به تو، اگر در عشق راسخ باشی:
«سپید سکوت»
تو را جز سکوت چه میتوان معنی کرد؟
لحظه دیدار
وقتی که آرام میگذری
و یا وقار!
و من آنگاه
فوران دلهره ام
و جوشش فریاد
که خود می جوشد
و خود زایل می شود . . .
تبسم تو آنگاه امید من است
و امید من تکیه گاه من!
میخواهم که فرو نریزم
در پیش پای تو
وقتی به بینهایت می نگری
و آرام می گذری . . .
تو را جز سکوت، چه میتوان معنی کرد!
لطف کردی شیدای عزیز ...