خاطره‌ی بارانی

تو را راندم،
و ساک‌هایت را در پیاده‌رو افکندم
اما بارانی‌ات که در خانه‌ام مانده بود
هذیان‌گویبی سر داد،
و با اعتراض آستین‌هایش را برای در آغوش گرفتنم
به حرکت در آورد.

وآن گاه که بارانی را از پنجره پرتاب کردم،
همچنان که فرو می‌افتاد،
دست‌های خالی‌اش را در باد برآورد،
چونان کسی که به نشانه‌ی بدرود،
دستی برآورد
یا آن که فریاد زند: کمک!

غاده السمان(1941)، ابدیت، لحظه‌ی عشق، ترجمه عبدالحسین فرزاد، تهران: چشمه،1383

نظرها

انتخاب زيبا نيز خود زيباست!

علی جمعه ۲۱ اسفند ۱۳۸۳

اين همان دستی بود ،
که برای تکان دادن
کافی بود !!
اما - افسوس - برای خدا حافظی !

چیزی میان 2 فریم شنبه ۲۲ اسفند ۱۳۸۳

..............

esi یکشنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۸۴