آن لحظه

می‌جویم بی آنکه بیابم، به تنهایی می‌نویسم
کسی اینجا نیست، روز فرو می‌افتد، سال فرو می‌افتد،
من با لحظه سقوط می‌کنم، به اعماق می‌افتم،
کوره راه ناپیدایی روی آینه‌ها
که تصویر شکسته‌ی مرا تکرار می‌کند،
پا بر روزها می‌گذارم،
به جستجوی یک لحظه پا بر سایه‌ام می‌گذارم،

من آن لحظه را می‌جویم که به دلکشی پرنده‌ای است

من آفتاب را در ساعت پنج عصر می‌جویم
که آرام بر دیوارهای شنگرفی فرو می‌افتد،

اکتاویو پاز، سنگ آفتاب، ترجمه‌ی احمد میرعلایی، تهران: کتاب زمان

نظرها

تا چه حد اين شعر در حال و هوای پاگردمان جريان دارد
آسمانی باشی سارايم
۲ نوشته در يک روز!

aseman چهارشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۸۳

اه که هم پروازان نگران غم هم پروازند

hamidreza چهارشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۸۳

می نويسم بی آن که بشناسم ات... همين

elham پنجشنبه ۲۹ بهمن ۱۳۸۳

نمی دونم نظری ندارم چون بار اول که ميام اينجا اما فکر می کنم و يقين دارم که جای خوبی هست. اميدوارم بتونم با شما ها حرف بزنم از....؟

armita سه شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۴