حافظه مهربان نیست با من

وقتی دلم با من نیست
نهری که می گذرد
نگاهش آبی نیست ،
حتی راه رفتنش
جوانی دریا نیست .

آه...
برای نوشتن این چند جمله
تمنای گپ زدنت را
از ياد بردم!
مرا به روشنی قلبت
ببخش .

سارا...

سارای عزيز
دنيای پر آشوبيست
و زندگی بسی مشکل
سختی ها را بايد تحمل کرد به اميد روز های خوش
اميدوارم روزی برسد
که
وصل باشی
حواست جمع باشد
و گپی بزنی
با چراغ روشن قلبت

توجه جالبی بود

استادم می گفت
دردهای آدمی دو درمان دارد
اول « آب »
بعد هم « تنهايی »!

من آن ماهم که اندر لا مکانم
مجو بيرون مرا در عين جانم
تو را هر کس به سوی خویش خوانُد
تو را من جز به سوی تو نخوانم

از کليات شمس

سلام
چقدر زيباست با کلام تو بودن
و زيباتر . خود را رها ساختن در امواج کلمات تو ست
خانم سارا محمدی از اينکه به طور اتفاقی با سايت شما برخورد کردم بسيار شادم نمی دانيد چقدر از کلامتان لذت بردم و احساس غرور کردم که هنوز زنان و مردانی در آينده خواهيم داشت که هنر کلامی آنها شفا بخش روحمان باشد . برايت آرزوی موفقيت می کنم و خيلی دوست دارم بيشتر با شما و اثارتان آشنا شوم
دوستدار شما حسين غفاری

ساراي بسيار بسيار دوستداشتني
نه از اين دوستداشتني هاي اينترنتي
كه از آن دوستداشتني ها كه فقط در كتابها پيدا مي شود

مي داني؟
شعرت بعد مدتها
برايم قابله ي اشك شد
نفست
با دردم يگانه بود...

حافظه ات را دور بریز تا نفس زندگی دوباره به سراغت بیاید.

اگر مي شد صدا را ديد
چه گل هايي
كه از باغ صداي تو
به هر آواز مي شد چيد
اگر مي شد صدا را ديد ...

آيا روحت مثل رنگ است !؟

چراغ های رابطه تاريکند ...