در

سلام سارا...همین

دومی که بيرون آمد من مزرده بودم... آقای دکتر هم داشت عينک اش را در می‌آورد... تو رسيدی... شب شد... اول

« يكيمان به خانه و
يكيمان به كوچه سار ،
بی خواب ، بی خاطره ، بی راه و بی قرار .

يكيمان در خانه گمان می كند هنوز
از كوچه صدای همهمه می آيد ،
يكيمان در كوچه اصلاُ …هيچ !
هی با خود از حرفهای گنگ روزگار گهواره می گويد :
پس كو كوچه ، كوهمهمه ، كو همكنار ؟
يكيمان به خانه و يكيمان به كوچه سار …!»

علی صالحی

عالی بود .......