چقدر آن جا ایستادی یوسف؟

من را به ديوار بسته بودند و مسيح ازصليب من بالا رفته بود... بنگريد آن مرد را

اين روزها دارم تمريم مصلوب بودن می کنم...

برای آنکه به تو بپردازم نام بیماریها ، سن و سال و شغل ، همه چیز را پس می زنم - همانطور که تابستانها پرده های پلاستیکی را با حرص پس می زنم - من همه چیز را پس می زنم تا تو را بازیابم .
هنوز هم به دکترها اعتماد ندارم !

شعر،
ساعت پنجِ سه‌شنبه هايش،
پر است از حبس و از يوسف هايی که سر قرارهای بیهوده می روند.

شعر زیبایی بود!

سلام،من بعد از يکسال برگشتم!!!به ما هم سربزنيد.

ای کاش از آغاز زنده بگورمان می کردند/جای آن که هر روز /زنده/به گورمان کنند...آخ اين سه شنبه ها تا ابد در من ادامه خواهند داشت..تا ابد ...چون می شود اسم همه‌ی کس و کار آدم يوسف باشد...می شود

چيزهايی را ياد می آورد اين نوشته-هر چند تار و تاريک....(۲۳ را کاش با عدد يا حروف فارسيش کنيد، این طوری توی چشم آدم فرو می رود.)

..ممنونم !

سرکار خانم سارا
اگر دوست دارید به ما در بخش ادبیات سایت زنان ایران کمک کنید.
خوشحال می شوم به من میل بزنید.
با سپاس
آسیه امینی