پاگرد: معتاد تنهايي

août 02, 2004 | دوشنبه، 12 مردادماه 1383


	معتاد تنهايي تو نمي آيي تو نمي آيي كه بهارم ز صداي نفس چلچله ها چه تهي ماندست * * * شب پر از هيچ است نه ، شب پر از وهم غليظ شب پر از شعر سكوت شب پر از زمزمه ء خاموشيست تو نمي آيي تو ميداني شب چو مردابيست ، كه دلم در ته ء آن ميپوسد ميپوسد آرام آرام آرام من به گنجشكاني كه عاشق پرواز بودند رشك بردم آه ! چقدر عاشق پروازم ليك ، يك رشته ء نامريي به درازي زمان بال پرواز مرا بسته است ‌‌ ‌‌ * شب به تاريكي خود معتاد است من به تنهايي تو نميداني كه به تنهايي معتاد شدن يعني چه ؟ تو نميداني تو نمي آيي (ليلا صراحت روشني، از دفتر : تداوام فرياد . چاپ كابل . سال 1370 ) وقتی که تاج خورشيد را جغدان از فرق آسمانی ربودند شب سنگ شده ماند کابل، تمام آيينه هايش شکست و ريخت ( آيينه های کابل ـ ص ۳۲ ) 03:26 PM \| \| حرف تازه (9)